alpiega

Posted in Χρονικό ενός έρωτα - Η πτώση by alpiega on Ιουλίου 6, 2009

dreamer's sunset

 

 

 

“Περπατώ περπατώ μες το δάααασος..Μα που κρύφτηκαν όλοι?Ελάτε να παίξουμε..Δεν δαγκώνω..

June 27 at 10:12pm

 

Λυκάκια είδαμε,νανάκια είδαμε,δρακάκια είδαμε,βατραχάκια είδαμε..όοολα τα είδαμε.. Στο δικό μου παραμύθι μικρά μου..τους ρόλους τους μοιράζω εγώ.. ;) Περπατώ..περπατώ μές το δάαασος…όταν όοοολοι είναι εδώ.. Παίρνω το ραβδάκι μου και σας κυνηγώ..

June 27 at 2:12pm

 

Περπατώ, περπατώ μες το δάαασος…. Όταν ο λύκος δεν είναι εδώωωω.. Λύκε, λύκε είσαι εδώ????

June 26 at 6:52pm

 

hide and seek..again and again..no truth,no feelings..hide and seek..again and again..

June 26 at 3:28am

 

Free Hugs !

June 25 at 2:07pm ·

 

Έφτασε εδώ η καταιγίδα κι ο ουρανός είναι κατακόκκινος..Άγρια ομορφιά.

June 23 at 1:08am

 

 

Απόψε ο θεός ανάβει και σβήνει φωτιές στον ουρανό.Μετρώ τις αστραπές και τις βρίσκω πάντα περισσότερες απ’τις αντοχές..Θα ήθελα να ήσουν εδώ..Η ομορφιά που δεν μοιράζεται είναι μοναξιά.

June 23 at 12:44am

 

Και σου’λεγα..μην έρθεις..Μην ξανάρθεις..Γιατί αν γυρίσεις..πως θα σ’αφήσω να ξαναφύγεις..Μην έρθεις..σου φώναζα..μην.Κι ήρθες σαν ανάμνηση.Τίποτα δεν άλλαξε.Ούτε ο τόνος της φωνής σου..η γεύση απ’το φιλί σου..τ’άρωμα σου..η αγκαλιά σου..Τα μάτια σου..Θέε μου τι μάτια και πως κοιτούν..Και σου φωνάζω..Μη φεύγεις..Μη..

June 22 at 11:46pm

 

Οι ρομαντικοί πεθαίνουν πρώτοι,μα τουλάχιστον ζουν αυθεντικά.

June 22 at 10:43pm

 

Μπορούμε να έχουμε οτι θέλουμε.Κι ωστόσο θέλουμε οτι νομίζουμε πως δεν μπορούμε να έχουμε.Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη απ’το κυνήγι της ουτοπίας για να νιώθουν ζωντανοί.

June 22 at 7:30pm

 

Όσοι φοβόμαστε το κολύμπι προτιμάμε να μένουμε στα ρηχά..Παίζουμε ασφαλείς στα κύματα μα πάντα ρίχνουμε κρυφές ματιές στην ανοιχτή θάλασσα.Κανείς δεν μας είπε πως και στα ρηχά πνίγεσαι..Κανείς δεν μας είπε πως αξίζει να κολυμπήσεις στα βαθιά,σαν να μην υπάρχει αύριο..γιατί μονάχα οι βαθιές θάλασσες ταξιδεύουν την ψυχή…

June 22 at 12:37pm

 

Το φανέρωμα γίνεται μία φορά.Κρατά όσο αντέχουν τα μάτια που το κοιτούν.Κι όταν η πόρτα κλείσει μένει μονάχα ότι οι πολλοί μπορούν να δουν.

June 22 at 3:30am

 

Όταν ήμανε μικρή είχα ένα βατραχάκι.Τ’αγαπούσα,το φιλούσα,και περίμενα να γίνει πριγκιπάκι.Και κείνο κυνηγούσε μυγάκια και πεταλουδίτσες..Ήτανε τόσο γλυκό το καλό μου.Και μια μέρα το βατραχάκι μου,μου είπε να πάω στην παρακάτω λιμνούλα να κάνω παρέα σ’άλλα σιχαμένα πράσινα βατραχάκια γιατί αυτό θέλει να παίζει με τα μυγάκια του και μόνο.Όταν ήμανε μικρή που λες,όλο τέτοια έκανα.Ευτυχώς μεγάλωσα.Βατραχοπόδαρα κανείς?

June 22 at 2:02am

 

Μια ζωή μετρώ σιωπές..Μες τις σιωπές μεγάλωσα.Ονειρευόμουν την φωνή σου.Κι όταν πρωτομίλησες τρόμαξα.Έφυγα.Τώρα μετράω τη σιωπή σου.

June 18 at 1:03am

 

 Δίψασα για τα χείλη σου μα τα χείλη σου διψούν για χείλη που διψούν για χείλη άλλα..Κι ήπια το φιλί της θάλασσας και ξέχασα.Πιες τα χείλη π’αγαπάς κι όταν ματώσουν τα δικά σου,έλα..να σου δείξω της θάλασσας την αγκαλιά..Εγώ θα είμαι ήδη μακριά..

June 17 at 12:02pm

 

Αν είχα κι άλλη ευκαιρία,μια δεύτερη εμφάνιση,ίσως φερόμουν αλλιώς..Θα ήξερα..Θα προλάβανα τα λάθη,θα απέφευγα τα βέλη..Ίσως να ήμουν πιο ψυχρή,πιο ψύχραιμη..ίσως ήμουν αλλιώς..Μα στο εργάκι αυτό παίζουμε μια φορά,μια φορά εμφανιζόμαστε..Κι ίσως να μην μας αρέσει ο ρόλος μας,μα εμείς επιλέγουμε πως θα τον παίξουμε..Έτσι λοιπόν παίζω τον ρόλο μου εγώ..Όλα για όλα..Είμαι αυτή.Και δεν θα υποκριθώ κάτι άλλο.Πλέον.

June 16 at 11:11pm

 

Λες έδωσες πολλά και δεν το εκτίμησε..Λες δώθηκες,αφέθηκες,αγάπησες με πάθος..μπορούσες να φέρεις τον παράδεισο στη γη..Μα δεν είναι πάντα όλοι έτοιμοι για τον παράδεισο..Κι όταν δεν είναι έτοιμοι,ο παράδεισος τους μοιάζει κόλαση,τους πνίγει..Μην τάζεις παράδεισους σε έκπτωτους αγγέλους..είναι νωρίς για εκείνους…Άστους να πάρουν απόσταση,να ανοίξουν τα φτερά τους..

June 16 at 10:53pm

 

Θυμός που σε πνίγει.Που δεν σ’αφήνει να ανασάνεις.Τρέχεις μακριά.Βαριά ποτά,βαριά τσιγάρα..για να ξεχνάς,για να μην νιώθεις.Δεν θέλεις πια να νιώθεις.Γέμισες τόσο που νιώθεις κενός.Και δεν αγγίζεις τους άλλους,γιατί τους αφήνεις μόνο πληγές.Θυμός για τις πληγές.Τις δικές σου.Τις δικές τους..Και αυτοτιμωρήσε..Και τρέχεις μακριά για ένα αλλού που ποτέ δεν φτάνεις.Μα άκου..τώρα είναι η Στιγμή σου,αρκεί να το πιστέψεις..

June 16 at 10:19pm

 

Ο χρόνος είναι φάρμακο και φαρμάκι για όποιον δεν ξέρει τι ζητά..Γι’αυτό.. Επιβάλλεται να λύνεις τα απωθημένα.Να έρχεσαι αντιμέτωπος μ’αυτά..ειδάλλως γίνονται οργή.Μεταμφιεσμένη οργή που αποζητά να ξεσπάσει με κάθε τρόπο..Να κάνεις βουτιά στο μέσα σου οτι κι αν αυτό κοστίζει,μην αφήνεις τους φόβους και τα πάθη να κρυσταλλώσουν..Κι εκεί στον βυθό σου θα ανακαλύψεις το φως που τόσο απελπισμένα γυρεύεις στους άλλους.

June 16 at 6:07pm

 

Ναι..ναι..μπορεί εξώ να’χει λύκους..μπορεί οι δράκοι να πετάνε φωτιές..μπορεί οι 7 νάνοι να’γιναν αλκοολικοί και οι πρίγκιπες εγκληματίες..μπορεί τέλος πάντων το παραμυθάκι μου να μην είναι όπως το φανταζόμουν..αλλά δεν την χάνω τη ρομαντική διάθεση..Χαμόγελα,καρδούλες κι αστερόσκονη παντού..no matter what.. Σας φιλώ γλυκά :)

June 16 at 4:17am

 

Να υποχωρείς στις γέφυρες για να περνούν εκείνοι.Δύναμη δεν είναι να τους πατάς μα να τους δίνεις χώρο να βαδίζουν.

June 16 at 2:55am

 

Οτι μας έχει σημαδέψει μια φορά,όσα χρόνια κι αν περάσουν,θα μένει πάντα πίσω ως ανεξήτιλο σημάδι. Το σύνολο απ’τα σημάδια μας προδίδει το ποιοι είμαστε.Μπορεί να ξεχνάμε οτι είναι εκεί,ή να κάνουμε πως τα ξεχνάμε..Μα κάποιες νύχτες μέσα στην απόλυτη σιγή κάτι θα ψιθυρίζει..”Θυμάσαι?”

June 16 at 1:51am

 

Να είσαι μαζί τους και φευγάτος..παρέα τους και άπιαστος..Να το υποψιάζονται μα να μην το ξέρουν.Και να μην το μάθουν γιατί θα προσπαθήσουν να σε πληγώσουν.Οι άνθρωποι δέχονται κι ανέχονται μόνο οτι δεν ταράζει την κοσμοθεωρία τους..

June 16 at 1:29am

 

 Δεν ξέρω τι φταίει τελικά..Ή γνωρίζω πάντα τους άλλους στην χειρότερη φάση της ζωής τους ή όλος ο κόσμος είναι σκατά.Και επειδή με κούρασε να ακούω το..”είσαι καλό παιδί αλλά ζεις στην κοσμάρα σου”..παίρνω την κοσμάρα μου,και την κάνω μ’ελαφρά.

June 15 at 9:49am

 

Αγαπητέ φίλε/φίλη που μου έκλεψες το κινητό θα ήθελα σε παρακαλώ να μου το γυρίσεις πίσω.Εσένα σε δύο μέρες θα σου είναι άχρηστο καθώς θα εκραγεί στα χέρια σου.Ευχαριστώ πολύ.

June 14 at 2:31pm

 

Λένε πως όταν κλείνει μία πόρτα,η τύχη σου ανοίγει ένα παράθυρο..Κι επειδή δεν μας πάει η πόρτα..κι επειδή στη Βράση κολλάει το σίδερο..τέρμα τα γκάζια..στα παράθυρα..Έδω σε θέλω μάστορα.. ;)

June 12 at 4:30pm

 

Απότομο Απότομα ανέΒασμα…Βαθύ Βαθύ κατέΒασμα..Εντάξει φτάνει τώρα.

June 12 at 1:19am

 

Η κατάθλιψη μου χτύπησε την πόρτα..και μόλις της άνοιξα…

June 11 at 11:29pm

 

Τα κόμπλεξ συνήθως είναι φοβίες..Κι όταν τους υποταχτείς..όλα είναι αλλιώς,όλα κινούνται ανάποδα.Σαν να είσαι σε πάρτυ που όλοι γελάνε και διασκεδάζουν μα εσύ σε μια γωνιά,και κάτι σε τραβάει μπρος τα κάτω.Θες να ανακατευτείς μαζί τους,να αφηθείς,να διασκεδάσεις..μα αυτό το κόμπλεξ σε κρατά δεμένο,αγκιλωμένο..Δεν είναι καιρός λοιπόν να αφήσουμε φοβίες και κόμπλεξ πίσω?Μας καταστρέφουν τη ζωή..Κι είναι τόση μικρή..

June 11 at 6:13pm

 

Απ’όλους πρώτη εγώ μ’αδίκησα..Τους όπλιζα το χέρι κι έπειτα ψιθύριζα..”Κάντο,δεν πειράζει,αρκεί εσύ να’σαι καλά.”Αγάπουσα το γέλιο τους κι έθαβα το δικό μου.Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι..Πάλι τα ίδια θα’κανα..Μόνο που τώρα,τα φρένα μου είναι πιο γερά..

June 10 at 8:05pm

 

Για δες…καμία διάθεση για λόγια..για φιλοσοφίες..καμία διάθεση για νεύρα..κι ούτε απογοήτευση,ούτε ζήλια,κακία ή θυμός..Για δες πόσο άλλαξα..Δες χαμογελώ..Λάμπω ακόμη…Δες..Αθόρυβα αποχωρώ..

June 10 at 12:29pm

 

Όταν επιθυμείς κάτι λέει απλά εξέφρασε το..Συμπαντική παραγγελία σου λέει..Την κάναμε και άρχισε η παραλαβή..Μας ήρθαν χύμα,τα παλέψαμε,μας έρθαν τσουβαλάτα,τα βολέψαμε,μας ήρθαν έξτρα μας τρελάνανε,με τα bonus τι θα κάνουμε?Πήραμε,πήραμε παιδιά!Next time!

June 9 at 10:02am

 

Η ματαιοδοξία απαιτεί να κλείσει η σκηνή μετά από υπόκλιση.Η σκηνή δεν κλείνει ποτέ κι όσοι ηθοποιοί κι αν περάσουν το έργο παραμένει ίδιο.Υποκλίνομαι ωστόσο.

June 8 at 2:23pm

 

Αγαπητό μου ημερολόγιο..Σήμερα έκανα βόλτα παρέα με μια χαμογελαστή νύμφη πλάι σε μια κυανή θάλασσα.Θαύμασα έναν πέτρινο ουρανό γεμάτο χρυσαφί πινελιές και ένα ανθισμένο βουνό..Δοκίμασα λευκά μούρα.Είδα ένα μαύρο γουρουνάκι.Μέτρησα αστραπές.Και γύρισα σπίτι έχοντας στα χείλη μου την γεύση από μαυροδάφνη και στα μαλλιά μου σταγόνες καλοκαιρινής βροχής..Εύχομαι να ξημερώσουν κι άλλες τόσο γλυκές ημέρες.

June 4 at 2:15am”

 

“Τ’ανείπωτα”